Muziek & de bibliotheek

Frankrijk beloont muziekindustrie voor nietsdoen

Posted in bestandsuitwisseling, downloaden, muziekindustrie, Napster by Jeroen de Boer on oktober 13, 2010

Voor aankopen van online muziek door jongeren van 12-25 jaar gaat de Franse overheid een subsidie verstrekken. Ik moet eerlijk toegeven dat mijn allereerst gedachte bij deze maatregel een positieve was, maar na heel even nadenken zag ik de volstrekte absurditeit ervan in. De regeling werkt als volgt:

In March 2010, France notified the proposed creation of a Carte musique for young Internet users (between 12 and 25 years old) to download music from subscription-based website platforms. The card would include a €50 credit for the purchase of music online but would cost the consumer €25, with the remainder borne by the French State. The notified scheme is expected to last two years and each consumer would be able to buy one card a year. The French government expects one million cards will be sold each year.

Bij een daadwerkelijke verkoop van een miljoen muziekkaarten verstrekt de Franse overheid de muziekindustrie een subsidie van 25 miljoen euro. En dit is niets meer dan een stok achter de deur hen eindelijk eens echt werk te laten maken van online muziekaanbod. De regeling wordt verklaard onder het mom van “kennismaking met online muziekaankopen” en het realiseren van een gedragsverandering. Het downloaden van illegale content zou innovatie van de muziekindustrie namelijk belemmeren.

Iedereen die de handel en wandel van deze industrie echter met een wat kritische blik volgt, weet dat zij webinnovatie zelfs sinds de Napster-revolutie volledig links heeft laten liggen. Terwijl deze en andere diensten duidelijk maakten wat consumenten wensten, deed de industrie niets anders dan eerst eigenaren van deze innovatieve diensten te vervolgen en de pijlen nu te richten op de gebruikers. Maar in Sarkozy en zijn regering lijkt men een puike partner gevonden te hebben. Geld krijgen voor nalatigheid, logisch toch?

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Advertenties

Haal muziek van blogs met jDownloader

Posted in downloaden, filelockers, muziek by Jeroen de Boer on september 28, 2010

Streaming muziekaanbod heeft weliswaar de toekomst, maar veel materiaal is op die manier momenteel nog niet beschikbaar. Voor een steeds kleiner wordend, maar nog immer substantiële hoeveelheid van mijn muzikale behoeftes, bezoek ik daarom nog steeds muziekblogs. Veel daarvan maken voor de opslag van muziek gebruik van zogenaamde filelockers. Diensten als Megaupload, Mediafire en Rapidshare zijn daar voorbeelden van. Het nadeel van een deel van deze diensten is dat je, mocht je er geen abonnement hebben, te maken hebt met downloadlimieten. Deze werken in de praktijk zo dat je na een download van een album bijvoorbeeld een half uur moet wachten voordat je een tweede downloadopdracht geeft. Ook kan het voorkomen dat er sprake is van snelheidslimieten. Gedoe dus. Maar er is een oplossing voor: jDownloader. Dit stukje software maak het mogelijk downloads in een wachtrij te zetten. Tevens worden in veel gevallen snelheidslimieten omzeild. Zo downloadde ik vanavond bijvoorbeeld een aantal albums via Megaupload met een gemiddelde snelheid van 3MB/s (zie de afbeelding hierboven). Ter vergelijk: via de webinterface van Megaupload zelf is dat vaak niet meer dan 100kB/s. Met het feit dat ik wel een betaald abonnement bij Rapidshare heb houdt jDownloader trouwens rekening, wat wel zo prettig is.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Digital access en vinyl gaan hand in hand

Posted in digitalisering, downloaden, muziekindustrie, Spotify, vinyl by Jeroen de Boer on september 25, 2010

Toegang tot online muziekcollecties is populair, maar ook het vinyl wordt herondekt.

Mede Spotify-oprichter Daniel Ek is er dit weekend in de Wall Street Journal duidelijk over:

People listen to more music than ever, but the music industry has gone from a $50 billion industry to about $17 billion. The fundamental model of selling a record is broken.”

Deze constatering wordt ondersteund met cijfers van de IFPI (International Federation of the Phonographic Industry), die aantonen dat de wereldwijde verkoop van cd’s afgelopen jaar met ruim 12% is afgenomen. Weinig opmerkelijk is dat de IFPI een direct verband legt met illegale downloads en in de spreekwoordelijke bijzin de opkomst van nieuwe marktmodellen aanstipt. In plaats van initiatieven als Spotify dus enthousiast te ondersteunen en de veranderende markt te accepteren zoals die is ligt nog steeds de nadruk op repressie en aanpak van downloaders.

Waar Ek terecht opmerkt dat er meer mensen dan ooit naar muziek luisteren is het daarom misschien niet eens zo opmerkelijk dat ook vinyl aan een hernieuwde opmars bezig is. Digitale toegang tot muziekcollecties van jezelf en anderen is geweldig. Het vervangt echter niet het ritueel van de loop naar de muziekkast, het opleggen van de plaat en het nauwgezet bestuderen van afbeeldingen en liner notes. De cd is in dat opzicht altijd al een stap terug geweest. Volgens Nielsen Entertainment heeft de verkoop van vinyl zelfs een hoogtepunt in haar recente heropleving bereikt en dat niet alleen dankzij oudere muziekliefhebbers en audiofielen. Ook jongeren ontdekken de charme van het vinyl. En volgens David Bakula van Nielsen komt dit deels door nieuwe concepten van de platenmaatschappijen. Hij doelt daarbij bijvoorbeeld op het samenvoegen van vinyl en een code voor toegang tot de digitale content op het web.

The trend sure does seem sustainable. […] And the record industry is really doing a lot of cool things to not only make the format come alive but to make it more exciting for consumers.”

Als dit de aanzet tot een echte kentering is gaat het eindelijk de goede kant op. Nu alleen maar hopen dat de Europese Commissie de kwade uitwassen van de muziekindustrie inzake lobbyen voor Gallo een flinke oorvijg verkoopt.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Deze zes muzieksites tasten uw veiligheid aan

Posted in downloaden, filesharing, Rapidshare by Jeroen de Boer on mei 20, 2010

Van tijd tot tijd is het toch even fijn om te weten dat volksvertegenwoordigers de moeite nemen dreigende gevaren voor ons onderdanen te inventariseren.  Zo heeft een aantal Amerikaanse afgevaardigden, bijgestaan door vertegenwoordigers van de Amerikaanse muziekindustrie, een zestal schadelijke muzieksites in kaart gebracht. Pas dus op wanneer u terechtkomt op The Pirate Bay, IsoHunt, Rapidshare, het Oekraniense MP3fiesta (wie kent het niet?), RMX4U uit schurkenstaat Luxemburg en de Chinese zoekmachine Baidu. Of zoals Mitch Bainwol van de auteursrechtwaakhond RIAA het treffend verwoordt:

“The global challenge in the years to come will be to win the battle for a civilized Internet that respects property, privacy and security. […] An Internet of chaos may meet a utopian vision but surely undermines the societal values of safe and secure families and job and revenue-creating commerce. Shining the spotlight on these websites sends a vital message to users, advertisers, payment processors and governments around the world.”

Ik had inderdaad al zo’n zeurend gevoel dat ik de maatschappij schade toebracht toen ik de muziek van de DeZurick-zusjes uploadde naar Rapidshare. Ben toch blij dat die narigheid nu een plekje heeft gekregen. Al doende leert men, dus dank u, meneer Bainwol.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Context bepaalt waardering van digitale content

Posted in downloaden, drm, Gerd Leonhard, sociale netwerken, streaming by Jeroen de Boer on mei 15, 2010

In een uiterst interessante blogpost getiteld Content 2.0: ‘protection’ is in the business model not the technology stelt Gerd Leonhard dat de (toekomstige) waardering van digitale content bepaald wordt door de context ervan en niet door de nullen en enen van het digitale item. Leonard’s uitgangspunt is dat het verkopen van tastbare items (bijvoorbeeld cd’s of games) zal verdwijnen en wordt vervangen door het verkopen van toegang tot added value. De consument (van items) wordt gebruiker (van toegevoegde waarde).

De wijze waarop het volgens Leonard zou moeten werken is dat bijvoorbeeld een album tegen een veel lagere prijs dan nu digitaal aangeboden wordt. Het gaat dan om een ‘kaal’ exemplaar. De meerwaarde voor de gebruiker zit hem in de toegevoegde waarde, die kan bestaan uit toegang tot extra nummers, concertkaartjes, merchandise, beeldmateriaal, maar bijvoorbeeld ook toegang tot een exclusieve community. Belangrijk is dat het kale item een open formaat heeft en dus DRM ontbeert. Het delen van het album (mét DRM zou dat onmogelijk zijn) maakt het immers mogelijk dat anderen, ondanks het feit dat ze er niet voor betaald hebben, ook toegang wensen tot de added value. Met de mogelijkheid tot delen wordt eenvoudig een grote publieksgroep bereikt.  Voor de entertainmentindustrie betekent dit echter dat zij de werkelijke waarde van een item niet meer bepalen. Die taak is voorbehouden aan de gebruiker:

It all comes down to pricing and values – and many decision makers in the incumbent content industry will need to accept who will set those prices i.e. who will be in charge of value perceptions: not them, but the users. Hard stop. Reality check.”

Als praktijkvoorbeeld haalt Leonard de presentatie Trent Reznor And The Formula For Future Music Business Models van Techdirt’s Mike Masnick aan (zie hieronder). Hij vertelt over Reznor’s formule CtF + RtB = $$$$ aan, wat staat voor Connect with Fans + Reasons to Buy = geld in het laatje. Reznor en diens band Nine Inch Nails stelden hun muziek bijvoorbeeld in zowel mp3- als losslessformaat gratis beschikbaar. De fans werden vervolgens uitgenodigd remixes te maken en deze onder een Creative Commons-licentie te uploaden naar de bandsite. Gratis, maar wel contact met de fans. De uitgave van albums, zowel als cd als op vinyl, ging gepaard met veel extra’s (foto’s, dvd’s en andere memorabilia), waarvan de duurste ook nog eens in gelimiteerde oplage. Voor fans een reden om te kopen. Voor Nine Inch Nails was dit al een lucratieve aangelegenheid, terwijl de opbrengsten uit merchandise en concertkaartjes nog niet eens meegerekend werden. De band heeft daarnaast niets meer te maken met de nadelen van de muziekindustrie. Ze brengen albums uit in eigen beheer en ervaren daardoor niet de last van DRM of auteursrechtelijke beperkingen.

Het model waarbij context de waarde  van digitale content bepaalt blijkt dus één die succesvol kan zijn. Ik zie hierbij een analogie met het bibliotheekwerk, waarbij de context evenzozeer de waardering kan bepalen, maar daarop zal ik later terugkomen.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Ik download dus ik ben (nog steeds) sexy

Posted in downloaden, piraterij by Jeroen de Boer on maart 18, 2010

Dat de entertainmentindustrie alles in het werk stelt het verderfelijke downloaden aan banden te leggen wordt de afgelopen weken wel erg duidelijk. Voor het schrijven van een volledig amendement ten behoeve van de Britse Digital Economy Bill dienst men bijvoorbeeld niet terug. Wel erg ver gaat in mijn ogen echter het obsoleet willen laten verklaren van de term piraterij. Die is namelijk te sexy. Waar de bizz piraterij in het recente verleden prima vond passen bij hieraan gerelateerd karakteristieken als moord, verkrachting en, oh ja, stelen, is het nu verworden tot een zinnenprikkelend erotisch avontuur. Of zoals Agnete Haaland, voorzitter van de International Actors’ Federation het verwoordt:

“To me, piracy is something adventurous, it makes you think about Johnny Depp. We all want to be a bit like Johnny Depp. But we’re talking about a criminal act. We’re talking about making it impossible to make a living from what you do.” 

Mevrouw Haaland vergeet hierbij echter te melden (pdf) dat er meer mensen dan ooit de bioscoop bezoeken en dat de wereldwijde filmomzet sinds 2005 met 30% is gestegen. Het kan aan mij liggen, maar dat lijkt me niet echt rijmen met broodroof.

En los daarvan, de oplossing is zo eenvoudig. Voer gewoon die heffing op internetgebruik in. Ik ben er zeker van dat geen enkele rechtgeaarde piraat hier een probleem mee heeft. Wel jammer dat de daad daarna niet meer echt sexy is, maar dat nemen we dan maar voor lief.

Digitaal muziekaanbod en persoonlijke touch

Posted in CDR, Dale Carr, downloaden, drm, Groningen, Leeuwarden, streaming by Jeroen de Boer on februari 21, 2010

In mijn vorige blogpost Mag het downloaden iets menselijker ben ik niet ingegaan op de rol die de bibliotheek daarbij zou kunnen spelen. Dat spreekt voor zich, want muziek downloaden van een bibliotheekwebsite is momenteel nog niet mogelijk, tenminste niet op een in mijn ogen gebruiksvriendelijke manier. De muziek uit de catalogus van de Centrale Discotheek Rotterdam, ontsloten via Muziekweb, heeft DRM en is slechts beperkte tijd houdbaar. Consumentenervaringen uit het verleden hebben wel aangetoond dat dit een kansloze strategie is.

En dit is jammer, want zowel als gebruiker en als aanbieder weet ik dat het aanbod van de CDR uniek is. Toen de bibliotheek voor mij zo’n 15 à 20 jaar geleden de voornaamste bron van muzikale kennis was, maakte ik via een vriendelijke bibliothecaris, Dale Carr, kennis met de catalogus van de CDR. Uit een la onder de uitleenbalie van de bibliotheek in Groningen werd een dik boekwerk tevoorschijn gehaald dat voor mij geruime tijd de poort naar bestaande, maar tot dat moment door mij nimmer gevonden muziek zou zijn. Een soort muziekbijbel eigenlijk. De betrokkenheid van Dale maakte dat het zoeken naar muziek een waar avontuur werd, voor hem waarschijnlijk evenzoveel als voor mij. Resultaat was zelfs het organiseren van muziekavonden, waarbij we elkaar en anderen kennis lieten maken met onze collecties. Persoonlijk dus.

In de bibliotheek te Leeuwarden heb ik vandaag de dag dezelfde ervaring, maar dan als aanbieder. Nog steeds zijn bibliotheekgebruikers aangenaam verrast door het aanbod van de CDR. Het enige verschil is dat de catalogus zich niet meer bevindt in een boekwerk onder het bureau, maar op het web. En gebruikers stellen het ook (nog steeds) op prijs dat zij in hun zoektocht worden bijgestaan door een deskundig iemand, al ware het alleen maar om de euforie te delen wanneer die ene bijzondere opname aanwezig is. En het gebruik is onveranderd: van puur individueel tot het gebruik van opnames voor muziekavonden.

Mijn eerdere roep om meer menselijkheid is dus iets wat door de bibliotheek ingevuld wordt. Grote uitdaging is dan om te kijken of deze persoonlijke touch ook binnen (of naast?) een downloadservice gerealiseerd kan worden.

Mag het dowloaden iets menselijker?

Posted in downloaden, Rapidshare, Spotify, streaming, Tape Trader Network, YouScrobble by Jeroen de Boer on februari 21, 2010

Het internet opent muzikale deuren. Ik ontdekte dat toen ik begon met studeren en via nieuwsgroepen in contact kwam met mensen die mijn persoonlijke smaak deelden. Hierdoor werd ik geattendeerd op een fenomeneen dat ik slechts als buitenstaander kende: tapetraden. De werkwijze was simpel. Via een website, Tape Trader Network, konden contacten gelegd worden met gelijkgestemde zielen en werden lijsten met beschikbare muziek uitgewisseld. Vervolgens was er een ruilprincipe op van toepassing. Ik wil dit van jou en dan krijg jij dat van mij. Voor alle duidelijkheid: het betrof hier geen reguliere uitgaven, maar opnames van concerten, interviews, radioprogramma’s etc. Officiële releases waren eenvoudigweg niet toegestaan.En, oh ja, alles op cassettes.
Via het network kon ik daardoor een ruime collectie van Frank Zappa- en Britse 70’s progrock bootlegs opbouwen en deze vervolgens weer ruilen met andere verzamelaars. Elke keer als er weer een bubbeltjesenvelop op de deurmat plofte was weer een spannend feestje. Zou de opname zo goed zijn als beloofd? Was dit het concert van die langverwachte eerste keer dat nummer X of Y live uitgevoerd werd? Liet in dit interview de zanger echt het achterste van zijn tong zien?

Een band die op het Tape Trader Network ruimschoots vertegenwoordigd was, was The Grateful Dead. In een artikel in The Guardian van dit weekend worden zij aangehaald als visionairs van het web. Door hun fans, de Deadheads, te stimuleren in het opnemen van liveconcerten en deze met elkaar uit te wisselen, voorzag de band dat zij hiermee haar eigen promotie verzorgde. In tegenstelling tot het beperken van fans in hun uitwisseling van muziek trachtte de The Dead hen juist te prikkelen concerten te bezoeken, de meest waanzinnige live-opnames te maken en deze in omloop te brengen. De band spon vervolgens garen bij de verkoop van merchandise doordat concerten steevast uitverkocht waren. Geen tunnelvisie wat betreft het verkopen van albums dus, maar het bieden van een totaalervaring (fanmeetings, concerten, uitwisseling van bootlegs, merchandise én albumverkoop).

In hetzelfde Guardian-artikel wordt David Bowie aangehaald die in 2002 stelde dat muziek

“is going to become like running water or electricity”

Hij voorzag, met andere woorden, een wereld waarin muziek alomtegenwoordig zou zijn. Op elke plek, op elk moment de muziek waaraan iemand behoefte heeft. De opkomst van streaming diensten als Spotify en YouScrobble zijn hiervan sprekende voorbeelden.

Het overal kunnen krijgen wat je hebben wilt heeft voor mij echter ook een keerzijde. Er is namelijk niets leuker dan iets te vinden waarnaar je lang hebt moeten zoeken of moeite voor hebt gedaan. Of waaraan een persoonlijk verhaal of boodschap vastzit. Een puur menselijke eigenschap lijkt me.

Afgelopen weekend wisselde ik via Rapidshare muziek uit met een vriendin die ik lang niet meer had gesproken, maar met wie ik altijd een muzikale verwantschap deelde. Het werkte volgens het aloude principe ik iets voor jou en jij iets voor mij. Resultaat is dat we schitterend materiaal aan onze verzamelingen hebben toegevoegd, maar daar vanzelfsprekend ook over communiceren. Dat beetje menselijkheid zou ook opgenomen worden in al die innovatieve muziekdiensten. Alsof je een download ervaart als die op de deurmat neerploffende bubbeltjesenvelop.

Muziekservice Guvera: het merk is de zender

Posted in downloaden, Guvera, streaming by Jeroen de Boer on februari 20, 2010

Wired trok mijn aandacht met het bericht Free, Ad-Supported Music … With a Twist. Onderwerp is de Australische muziekdienst Guvera en haar verdienmodel in het bijzonder. Guvera laat adverteerders namelijk hun merk verbinden met een muziekkanaal. Dit betekent dat een bepaald kanaal geheel is aangekleed met de uitstraling van het merk, maar daar staat tegenover dat er geen commercials worden vertoond. Luisteren zonder hindernissen dus, temeer daar het gebruik gratis is.
Voorwaarde voor het slagen van de dienst is vanzelfsprekend de bereidheid van merken zich in te kopen. Zonder merk geen muziek. De dienst wordt in de VS vanaf 30 maart gratis aangeboden aan in eerste instantie 100.000 gebruikers en heeft al flink wat startkapitaal opgehaald.

Interessant is natuurlijk de vraag in hoeverre niet-mainstream muziek binnen dit model een kans maakt en wel om twee redenen: ten eerste dient er een merk te zijn dat kapitaalkrachtig genoeg is een zender te ‘branden’ en ten tweede dient een nichepubliek haar weg te vinden naar een site die commercie met een grote C schrijft. Het is in ieder geval goed te zien dat de markt van vrije download- en streamingsites erg in beweging is.

Alle aandacht voor het downloadverbod: navelstaren?

Posted in acta, Brein, downloaden, downloadverbod by Jeroen de Boer on december 21, 2009

NRC schrijft erover. Nu.nl volgt en ook op Twitter is het ’t verhaal van de dag: afschaffen dat mogelijke downloadverbod! Heel mooi, ineens al die aandacht voor een gegeven dat al maandenlang boven de markt zweeft. Ik zou echter liever zien dat alle publicatie-energie gestoken wordt in eenzelfde soort voorstel, maar dan eentje met een in potentie veel grotere impact: de Acta. De isp’s roerden zich drie weken terug al al, maar een recente reactie van de woordvoerder van de branche, Arnout Veeman van ISP Connect, wijst op weinig goeds. Hij noemt een downloadverbod zonder strafmaatregelen in navolging van stichting Brein namelijk een schijnoplossing.
Vanuit politieke hoek komen bijkans geen signalen. Ook hier lijkt de focus te liggen op landelijke maatregelen. Daarnaast vraag ik me af of een Europees downloadverbod legalisatie op nationaal niveau niet overruled. Mocht dat zo zijn dat lijkt mij alle aandacht voor een nationaal downloadverbod een kwestie van navelstaren.