Muziek & de bibliotheek

Pitchify: Spotifykrenten uit de pap

Posted in Pitchify, Spotify by Jeroen de Boer on februari 28, 2011

Curated content wint steeds meer aan waarde op het web en Pitchify is daarvan een erg mooi voorbeeld. De beste muziek volgens de schrijvers van Pitchfork en Drowned in Sound, met directe links naar aanbod in Spotify. Hiervan ga ik zeker gebruik maken.

Pitchify compiles the highest-rated music on Pitchfork and Drowned In Sound into a curated front-end for Spotify. It’s a (plural) marriage made in heaven, for those whose taste tends to align with the reviews on those sites.

Pitchify works by scouring those sites for albums that received an 8/10 or higher from those blogs on a daily basis, then generating direct links to the albums within Spotify.

bron: Pitchify Mashes Spotify with Pitchfork, Drowned in Sound

Advertenties

Als dat kan ook een muurloze digimuziekbieb graag

Posted in bibliotheek, Free Music Archive, muziek, muziekarchief, MuziekWebStroom, Spotify by Jeroen de Boer on oktober 5, 2010

Vanmiddag las ik een erg mooi artikel in The New York Review Of Books, getiteld A Library Without Walls. In het stuk wordt een pleidooi gehouden voor het ontwikkelen van een National Digital Library in de Verenigde Staten. Als voorbeeld dat dit mogelijk is wordt aardig genoeg onder meer het digitaliseringsproject van de Koninklijke Bibliotheek aangehaald. De auteur van het artikel, Robert Darnton, directeur van de universiteitsbibliotheek van Harvard, legt als treffende onderlegger een directe link tussen een eigentijds en historisch begrip van open acces:

Behind the creation of the American republic was another republic, which made the Constitution thinkable. This was the Republic of Letters—an information system powered by the pen and the printing press, a realm of knowledge open to anyone who could read and write, a community of writers and readers without boundaries, police, or inequality of any kind, except that of talent. Like other men of the Enlightenment, the Founding Fathers believed that free access to knowledge was a crucial condition for a flourishing republic, and that the American republic would flourish if its citizens exercised their citizenship in the Republic of Letters.

[…]

We can close the gap between the high ground of principle and the hardscrabble of everyday life. We can do so by creating a National Digital Library.”

Ik kan deze doelstelling slechts onderschrijven en gezien de initiatieven die hiertoe reeds ondernomen worden zal ook een Amerikaanse nationale digitale bibliotheek er ongetwijfeld komen. Een initiatief als de Open Library is immers al van Amerikaanse bodem afkomstig, evenals een partij als Google (van wiens diensten de Koninklijke Bibliotheek trouwens ook gebruik maakt).

Maar wat ik hieraan gerelateerd zou wensen is een vergelijkbaar initiatief, maar dan voor alle muziek die ooit is uitgebracht. Een wereldwijde online muziekbibliotheek die toegang biedt tot niet alleen commercieel aantrekkelijke muziek (in principe alles wat momenteel nog auteursrechtelijk beschermd is), maar ook muziek die binnen het publieke domein valt. Eem combinatie dus van Spotify, het Free Music Archive en goed gedocumenteerd als MuziekWebStroom van de Centrale Discotheek Rotterdam.

Binnen bibliotheekland zie ik op dit gebied echter geen initiatieven genomen worden. En met alle respect voor het gelezen woord: ook muziek behoort wat mij betreft tot het domein dat bibliotheken serieus moeten omarmen en daarom in gezamenlijkheid moeten oppakken. Juist de belemmeringen die worden opgeworpen door auteursrechtelijke beslommeringen vragen om een georganiseerde tegenreactie. Dus, niet alleen actie op het gebied van ebooks, maar zeker ook het digitale muziekdomein.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Digital access en vinyl gaan hand in hand

Posted in digitalisering, downloaden, muziekindustrie, Spotify, vinyl by Jeroen de Boer on september 25, 2010

Toegang tot online muziekcollecties is populair, maar ook het vinyl wordt herondekt.

Mede Spotify-oprichter Daniel Ek is er dit weekend in de Wall Street Journal duidelijk over:

People listen to more music than ever, but the music industry has gone from a $50 billion industry to about $17 billion. The fundamental model of selling a record is broken.”

Deze constatering wordt ondersteund met cijfers van de IFPI (International Federation of the Phonographic Industry), die aantonen dat de wereldwijde verkoop van cd’s afgelopen jaar met ruim 12% is afgenomen. Weinig opmerkelijk is dat de IFPI een direct verband legt met illegale downloads en in de spreekwoordelijke bijzin de opkomst van nieuwe marktmodellen aanstipt. In plaats van initiatieven als Spotify dus enthousiast te ondersteunen en de veranderende markt te accepteren zoals die is ligt nog steeds de nadruk op repressie en aanpak van downloaders.

Waar Ek terecht opmerkt dat er meer mensen dan ooit naar muziek luisteren is het daarom misschien niet eens zo opmerkelijk dat ook vinyl aan een hernieuwde opmars bezig is. Digitale toegang tot muziekcollecties van jezelf en anderen is geweldig. Het vervangt echter niet het ritueel van de loop naar de muziekkast, het opleggen van de plaat en het nauwgezet bestuderen van afbeeldingen en liner notes. De cd is in dat opzicht altijd al een stap terug geweest. Volgens Nielsen Entertainment heeft de verkoop van vinyl zelfs een hoogtepunt in haar recente heropleving bereikt en dat niet alleen dankzij oudere muziekliefhebbers en audiofielen. Ook jongeren ontdekken de charme van het vinyl. En volgens David Bakula van Nielsen komt dit deels door nieuwe concepten van de platenmaatschappijen. Hij doelt daarbij bijvoorbeeld op het samenvoegen van vinyl en een code voor toegang tot de digitale content op het web.

The trend sure does seem sustainable. […] And the record industry is really doing a lot of cool things to not only make the format come alive but to make it more exciting for consumers.”

Als dit de aanzet tot een echte kentering is gaat het eindelijk de goede kant op. Nu alleen maar hopen dat de Europese Commissie de kwade uitwassen van de muziekindustrie inzake lobbyen voor Gallo een flinke oorvijg verkoopt.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Dream Theater zoekt een drummer

Posted in Dream Theater, Mike Portnoy, muziek, Spotify by Jeroen de Boer on september 10, 2010

Dream Theater's Mike Portnoy gaat wat anders doen en dat voelt een beetje raar

Normaal gesproken heb ik helemaal geen oog voor Twitter’s trending topics. Het was dan ook puur toeval dat ik gisteren zag dat zowel ‘portnoy‘ als ‘Dream Theater‘ in dt lijstje een hoge positie innamen. Dat kon weinig anders betekenen dan dat er iets vervelends was voorgevallen, zei mijn voorgevoel. En inderdaad, drummer Mike Portnoy verlaat na meer dan twee decennia de band die hij mede oprichtte.

Enkele posts geleden besteedde ik aandacht aan hun album Images and Words, een plaat die ik destijds grijsdraaide. De laatste paar dagen heb ik deze na zo’n vijftien jaar herontdekt. Op een gegeven moment had ik het wel even gehad met het klinische geluid van de plaat. Daarnaast begon de stijl van Portnoy me wat te irriteren. In technisch opzicht is hij een gigant en uiterst virtuoos. Zijn spel is echter gespeend van elke dynamiek. Iedere klap dient gehoord te worden en het liefst zo hard mogelijk. Omdat ik destijds ook kennismaakte met het spel van jazzdrummers als Art Blakey en Elvin Jones, Of bijvoorbeeld geweldige rockdrummers als Gavin Harisson (Porcupine Tree), Virgil Donati en niet te vergeten allround geweldenaren als Steve Gadd en Jeff Porcaro, liet ik Portnoy even links liggen. Alhoewel dat ook weer niet helemáál waar is. Het album Awake heb ik ook zeer bewust beluisterd (en vond het erg goed). En het minialbum A Change Of Seasons kwam uit op m’n verjaardag wat die dag wat extra jeu gaf.

Maar vanaf ’95 kwamen Portnoy en z’n band nog slechts sporadisch voorbij. En wanneer dat wel gebeurde bracht het me eenvoudigweg niet meer in vervoering. Een klassiek geval van overdaad schaadt. Dankzij het gemak van Spotify besloot ik afgelopen weekend de plaat weer eens te beluisteren (ondanks het feit dat ie ook gewoon in m’n cdkast staat). En ik werd aangenaam verrast en draai het album sindsdien elke dag wel een keer. Ik vindt Portnoy’s spel nog steeds erg knap, maar niet meer dan dat. De nummers vind ik echter geweldig en maken hernieuwd veel indruk. Wat dat betreft is het samenvallen van deze herontdekking met het vertrek van Portnoy wel een vreemde gewaarwording. Aan de ene kant ben ik blij dat ik met veel plezier naar de plaat luister, maar Portnoy’s afscheid voelt ook wat vervelend. Want laten ik wel wezen: het is toch een groot deel jeugdsentiment. En daarnaast weet ik misschien zelf wel te goed hoe het is afscheid van een band te nemen.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Spotify Poetry, oftewel de eenvoud van een goed idee

Posted in Spotify, Spotify Poetry by Jeroen de Boer on september 9, 2010

Als zelfs de mensen van Spotify hun enthousiasme niet onder stoelen of banken steken over Spotify Poetry moet het haast wel goed zijn.” Dat dacht ik toen ik vanmorgen deze tweet van Spotify voorbij zag komen:

We love! http://spotifypoetry.tumblr.com/

Spotify Poetry dus, een naam die de lading volledig dekt. Gebruikers maken gedichten die zijn samengesteld uit opeenvolgende songtitels uit de Spotifycatalogus. De hieruit samengestelde afspeellijst wordt gepost op de site en dat is het dan, maar meer heeft het ook niet nodig. En de resultaten zijn af en toe erg leuk. Deze bijvoorbeeld, een gedicht getiteld Tony Blair’s Memoires (Spotifylink), waarvan de eerste vier regels luiden:

I don’t know why

I wrote the book

Maybe it’s because

I want to break free

Degene die zin heeft in een quiz kan natuurlijk eerst nog even bedenken wie verantwoordelijk is voor bovenstaande vier regels en daarna de playlist bekijken. Maar da’s slechts een aardige bijkomstigheid.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Frantz Casseus’ queeste

Posted in Frantz Casseus, Marc Ribot, Smithsonian Folkways, Spotify, Wikipedia by Jeroen de Boer on augustus 18, 2010

Gisteren, bij het struinen door het aanbod van akoestische gitaristen in Spotify, werd mijn aandacht getrokken door de bijzonder fascinerende naam Frantz Casseus. En ook omdat ik hem niet kende besloot vandaag wat van zijn muziek te beluisteren. Nu was dat erg snel gedaan, want slechts twee albums, Haitian Dances en Haitian Folk Songs, waren in Spotify te vinden. Beide albums werden in respectievelijk 1954 en 1953 uitgebracht door Folkways Records en in 1985 heruitgebracht door Smithsonian Folkways (SI). De website van SI maakt ook melding van een derde album, Haitiana (1969), maar dat is niet voorhanden in Spotify.

De in 1915 in Port-au-Prince geboren Casseus genoot een opleiding als klassiek gitarist, maar werkte in zijn eigen stukken aan een versmelting van klassieke en traditionele Haïtiaanse muziek. Vooral op Haitian Folk Songs is daarvan veel te horen, niet in de laatste plaats door de vocale bijdrage van Lolita Cuevas. In een artikel getiteld Our Méringue Is Dying beschrijft Casseus zijn intentie de Haïtiaanse volksmuziek levend te houden. De angst voor het dreigende verlies ervan werd waarschijnlijk gevoed door de Amerikaanse bezetting (1915 – 1934) van het land.

Some with indifference, others with an indignant sadness, have witnessed the disappearance of one of our most delicious national dances which is like a precious pearl ornament of our folklore. The Haitian Méringue invites [one] to dance, contains a subtle and delicious melody. [Its] character, its simple and limited form, made it a dance with noble stature, and even a classic. (Frantz Casseus, Notre Méringue se muert,Haiti Journal, 1944)
bron

Op het web is verder niet veel andere relevante over de inmiddels overleden Casseus te vinden. Behalve bijvoorbeeld op een aan hem gewijde Wikipediapagina waarop is te lezen dat Marc Ribot, een muzikant die ik erg waardeer, leerling van Casseus was en een album met zijn muziek uitbracht, Marc Ribot plays solo guitar works of Frantz Casseus. Aan Casseus’ overlijden in 1993 werd door de New York Times in een klein artikeltje aandacht besteed.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Spotify-aanbevelingen op een presenteerblaadje

Posted in Last.FM, More Tracks Like This, Spotibot, Spotify, Uncategorized by Jeroen de Boer on juli 26, 2010

Om maar met de deur in huis te vallen: ik ben een groot liefhebber van Spotify, maar de dienst heeft één groot manco: het gemis aan gerichte aanbevelingen. Weliswaar is het mogelijk te grasduinen door ‘gerelateerde’ artiesten, maar die gegevens worden gegenereerd op, voor mijn gevoel, onduidelijke criteria. Ze komen in ieder geval over als té voor de hand liggend. Genreoverstijgende suggesties komen bijvoorbeeld nauwelijks voor en dat vind ik vaak de leukste en het meest verrassend.
Die leemte lijkt nu echter gevuld door de dienst More Tracks Like This. Deze service doet aanbevelingen op basis van de luistergegevens van Last.fm en koppelt deze aan tracks in de Spotify-catalogus. De ontwikkelaars hebben daarbij trouwens goed gekeken naar de vergelijkbare dienst Spotibot. Deze ‘denkt’ echter vanuit Last.fm en biedt niet de mogelijkheid een bepaald Spotify-nummer als uitgangspunt te nemen. Wat er wel erg leuk aan is, is dat er een aanbevelingenlijst samengesteld kan worden op basis van je Last.fm-profiel.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Vervreemding van de klant heb je zelf in de hand

Posted in acta, auteursrecht, copyright, Spotify by Jeroen de Boer on juli 9, 2010

De belichaming van de starre entertainmentindustrie is sinds kort ook van de partij op Twitter: Stichting Brein, vertegenwoordigd door haar directeur Tim Kuik. Hij heeft het aldaar zwaar te verduren, maar blijft stug (en daarvoor kan bewondering opgebracht worden) volhouden waarom zijn organisatie de rechten van de entertainmentindustrie moet verdedigen. Onder veel internetgebruikers is Brein echter allerminst geliefd. Dat zal onder meer te maken hebben met de wijze van communiceren van de organisatie, getuige onderstaand citaat uit een recent persbericht:

…maar ook kleine illegale sites voelen de lange arm en adem van BREIN in de strijd tegen illegaliteit op Internet,”

De werkwijze van Brein wordt door de rechter echter met argusogen bekeken.

Talloze onderzoeken tonen aan dat mensen die gebruikmaken van filesharingdiensten met alle plezier willen betalen voor content. De voorwaarden moeten dan echter wel in orde zijn: een online dienst dient gebruiksvriendelijk en snel te zijn en de prijzen eerlijk.

Voor muziekliefhebbers is bijvoorbeeld de komst van Spotify wat dat aangaat een welkome verrassing. Niemand zal echter ontkennen dat een dienst in díe vorm wel erg lang op zich heeft laten wachten. De reden daarvoor ligt ontegenzeggelijk bij de industrie, die koste wat kost heeft willen vasthouden aan haar vertrouwde businessmodel. Tegelijkertijd dreigen nog steeds three-strikes maatregelen en vinden de onderhandelingen over Acta wederom achter gesloten deuren plaats.

Downloaden wordt, met andere woorden, nog steeds gezien als een misdrijf, maar dat is het niet. Bijna even hardnekkig is het uitgangspunt dat auteursrecht je schathemeltjerijk moet maken. Maar die overtuiging is blijkbaar van alle tijden, getuige onderstaande advertentie.

bron

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Zweeft u mee?

Electronic Kabuki Mambo is een album dat ik ongeveer tegelijkertijd aanschafte met Erkki Kurenniemi’s Äänityksiä Recordings 1963-1973. Beide tonen een overzicht van baanbrekende en bijzondere elektronische muziek met historische waarde. Eerstgenoemd album kwam ik onder een andere titel, Highlights of Vortex, tegen op Spotify, wat me ertoe verleidde deze titel ook eens op het web op te zoeken. Die zoektocht bracht me op de blog Tlasila, waarop een heuse vinylrip ervan beschikbaar is. Aangezien het om oud materiaal gaat, uitgebracht in 1959, betekent dat een opname met huiselijke kraak en ruis. De combinatie met het materiaal wat op het album staat is echter oersterk. Of zoals de blogger het verwoordt:

but the 49-year-old grooves presented herein grope and flutter in a far more interesting manner…

Het project kwam uit de koker van het radiostation KPFA en de California Academy of Sciences. De composities op het album werden eind jaren vijftig speciaal geschreven voor 38 luidsprekers die opgesteld waren in het Morrison Planetarium te San Francisco. De bijzondere luidsprekeropstelling zou tot resultaat hebben dat de ervaring van bewegend geluid werd gerealiseerd. Vanzelfsprekend is dit niet in de praktijk te brengen via reguliere stereoinstallaties, maar dat maakt het materiaal niet minder bijzonder. Psychedelica met een hoofdletter P.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Hongerstaking tijdens het muziekexamen

Posted in Lost, muziek, Soundgarden, Spotify, Temple Of The Dog by Jeroen de Boer on juli 5, 2010

Een album dat ik, naast het in mijn vorige post genoemde Badmotorfinger, begin jaren ’90 grijsdraaide was de plaat van Temple Of The Dog. Deze band was een eerbetoon aan de aan een overdosis overleden zanger Andrew Wood, voorman van Mother Love Bone. Muzikanten van dienst waren de voormalige Mother Love Bone (en latere Pearl Jam)-leden Stone Gossard (gitaar) en Jef Ament (bas) en vocalisten Chris Cornell en Eddie Vedder. Het slagwerk werd verzorgd door Matt Cameron.

Maar voor zover de feitelijkheden. Voornoemde eerdere post over Soundgarden’s Badmotorfinger bracht me weer op het spoor van Temple Of The Dog en daarmee het gegeven dat ik ooit een nummer van hen zong. Nee, ik ben geen zanger, maar voor mijn VWO-eindexamen muziek hoorde het bij de eisen ook iets vocaal ten gehore te brengen. Dat mocht een nummer naar keuze zijn en in mijn geval werd dat Temple Of The Dog’s Hunger Strike. Mijn muziekdocent John de Jong was daarover blijkbaar wel te spreken, want als ik me het goed herinner kreeg ik een acht.

Tot dat eindexamen behoorde naast deze vocale toets ook een praktijkexamen op eigen instrument. Dat betekende dat ik mijn volledige toenmalige uit de Veenkoloniale klei onttrokken band Lost (waarmee we twee maanden daarvoor zelfs een heuse demo opnamen die in de Aardschok goed beoordeeld werd) optrommelde om in het klaslokaal onze instrumentale progrock ten gehore te brengen. Later hoorde ik dat de gehele school daarvan heeft kunnen meegenieten. Terecht, want we kregen een negen!

Temple Of The Dog is ook te vinden op Spotify.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine